انجمن تخصصی وشو

[A.Ehsani]

پیدایش ووشو به زمانهای بسیار دور که اولین صورت اجتماعات بشری در جوامع اولیه بوجود آمدند برمیگردد.در آن زمانها بمنظور حفظ سلامتی ،درمان بیماریها،افزایش بنیه جسمانی،افزایش طول عمر و آموزش مهارتهای نظامی به افراد آن جوامع حرکاتی ابداع گردید که بسط و گسترش آن در طول ادوار مختلف به ورزش زیبا و جذاب ووشوی امروزی بدل شده است . معتبرترین روایتی که در این خصوص نقل شده حاکی از آن است که در حدود سالهای ۵۲۰ بعد از میلاد ، یک راهب هندی بنام  بودهیدهارما (یا داروماتائیشی) که در چین بنام " تامو " شناخته میشود، بمنظور اشاعه تعالیم مذهبی ،از هند راهی چین شده ودر معبدی بنام " شائولین " تعلیمات خود را آغاز میکند.



تعالیم راهب تامو شامل مجموعه ای از تمرینات پرهیزگاری و قواعد خشک انظباطی بود که بواسطه وضعیت جسمانی ضعیف،پیروان تامو  طاقت تحمل تمرینات را از دست داده و بتدریج دچار ضعف و بیحالی میشدند. این موضوع باعث شد راهب تامو بمدت چند سال از معبد جدا شده و در غاری به تفکر و مراقبه بپردازد. او دراین مدت حرکاتی را بمنظور تقویت بنیه جسمانی راهبان معبد ابداع کرد و در بازگشت به شائولین ،با تمرینات ابداعی خود، شاگردانش را تحت تعلیم قرار داد. این حرکات به " ۱۸ حرکت دست راهب " یا (شی با لوهان چوان) موسومند که در سالهای بعد از تامو بسط و گسترش فراوانی پیدا کرده و بتدریج مبارزان و استادان متبحر فنون رزمی ، در شائولین پرورش یافتند.



 افزایش قدرت راهبان و فنون مرموز معبد باعث شد تا حکومت وقت ، وجود معبد شائولین را تهدیدی برای حکومت خود احساس کرده و با لشکر کشی بدانجا ، در یک جنگ نابرابر اقدام به انهدام معبد و قتل عام راهبان نماید. تنها عده قلیلی از راهبان که توانسته بودند جان سالم از مهلکه بدر ببرند،میراث گرانبهای معبد یعنی فنون رزمی را با خود به نقاط مختلف چین برده و به اشاعه آن بین افراد خاص پرداختند. بدینسان تکنیکهای رزمی شائولین گسترش یافته و در ادوار مختلف ،تکنیک های جدیدی ابداع و سبکهای مختلفی با الهام گرفتن از پدیدههای طبیعی مثل طوفان و رعدو برق وحرکات و روشهای تهاجمی و تدافعی حیواناتی مثل درنا،ببر،خرس،اژدها،و ...،و حشراتی مثل آخوندک(مانتیس)، بوجود آمدند. با اینکه امپراطوران برخی از سلسله ها ی حاکم بر کشور چین ،تمرینات رزمی را خطری برای فرمانروایی خود میدانستند ، لیکن پادشاهانی هم بودند که خود شیفته این تمرینات بوده و خود موجبات گسترش آنرا فراهم نموده اند.در دوران سلسله های شانگ (Shang) و  ژو   (Zhou) حرکاتی از ووشو بوجود آمدند که برای آموزش سربازان استفاده میشد.



همچنین همه ساله در پائیز و بهار مسابقات کشتی خاصی بنام " جیائودی " برای انتخاب سربازان نمونه برگزار میگردید.باایجاد کاربرد نظامی برای ووشو ، رفته رفته حرکات رزم با شمشیر، نیزه و چوب و انواع سلاحهای دیگر هم پدید آمدند. ظهور گرههای نمایش خیابانی " لوچی" که از طریق نمایش حرکات رزمی امرار معاش میکردند ،خود باعث گسترش هرچه بیشتر ووشو گردید. دوران سلطنت سلسله های چینگ (Qing) و مینگ (Ming) را بواسطه وجود مدارس مختلف و سبکهای منعدد ،میتوان دوران شکوفایی ووشو بشمار آورد.برخی از حرکات باسلاح و بدون سلاحی که در تاریخ ثبت شدهاند عبارتند از: مشت زنی شش گامی ، مشت میمون ، بازی چوان ، سی چوان ، مشت شائولین ، مشت درونی ، حرکت چوب یودایو    (ِYudayou) ، حرکت چوب چینگ تیان(Qing tian یا مزرعه سبز) ، حرکت چوب شائولین ، حرکت چوب ژانگ ، حرکت نیزه یانگ ، حرکت نیزه ما (Ma 's Spear) ، نیزه کوتاه لی ، حرکت عصای شا (Sha's Cane) ، نیزه لیو هه ، نیزه امئی (Emei) ، نیزه شائولین ، تک شمشیر پهن ، جفت شمشیر پهن ، شمشیر پهن یان یوئه ، و فرمهای ۲۴ حرکتی شمشیر باریک و غیره .



در طی سالهای ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۹ سازمانهای بسیاری در چین برای ووشو تشکیل شدند ، مثل " انجمن هنرمندان رزمی "و انجمن تربیت بدنی و غیره ، که در گسترش ورزش ووشو نقش مهمی ایفا کردند. درسال ۱۹۲۸ انستیتو مرکزی ووشو توسط دولت جمهوری در "نان جینگ " تشکیل شد. در سال ۱۹۳۹ نخستین تیم  ووشوی چین در یازدهمین دوره بازیهای المپیک در برلین ، یک یرنامه نمایشی از ووشو اجرا کردند که مورد توجه همگان قرار گرفت .با تاسیس جمهوری خلق چین ، ووشو بعنوان بخشی از فرهنگ اجتماعی و نیز تربیت بدنی و ورزش مردم درآمده و به طرز چشمگیری گسترش یافت . در سال ۱۹۵۶ انجمن ووشوی چین در پکن تشکیل شده و با انتشار حرکاتی همچون فرم ساده شده تای چی چوان ، چانگ چوان ،حرکات شمشیر پهن و باریک ، نیزه و چوب در سطوح مبتدی ،متوسطه و عالی ، در همگانی شدن ووشو کمک شایانی کرد. در سال ۱۹۵۸ نخستین پیش نویس قوانین مسابقات ووشو توسط کمیسیون ورزش و تربیت بدنی ایالتی گردآوری و تدوین شد. با راهنمایی همین کمیسیون و انجمن ووشوی چین ، انجمن ها ، اتحادیه ها ، مدارس ووشو ،انجمن های تحقیقاتی ،تیم های آماتوری و حرفه ای در مراکز آموزشی ، محله ها ، شهرها و ایالات تشکیل شدند که شبکه عظیمی از فعالیت های جمعی ووشو را بوجود آوردند.تیم ها و انجمن های ووشو در برخی از کالج ها و دانشگاهها تشکیل شدند و در برخی از موسسات تربیت بدنی ، رشته تخصصی ووشو برای دانشجویان دورههای لیسانس و فوق لیسانس دایر گردید.در سال ۱۹۸۴ درجه استادی ووشو توسط مجلس ایالتی تعریف شد . با تصویب دولت چین در سال ۱۹۸۶ " انستیتو تحقیقات ووشوی چین " تشکیل و بعنوان عالیترین مرجع ، به امر هدایت تحقیقات فنی و آکادمیک در زمینه ووشو پرداخت. دولت چین با برپایی تورنمنت های متعدد بین المللی ، ورزش سنتی خود را هرچه بیشتر به جهانیان معرفی کرد و در سال ۱۹۸۷ اولین دوره بازیهای آسیای ووشو در شهر یوکوهامای ژاپن برگزار شده و فدراسیون آسیایی ووشو (WFA) تاسیس گردید. دومین دوره مسابفات ووشوی قهرمانی آسیا در سال ۱۹۸۹ در هنگ کنگ برگزار شده و در سال ۱۹۹۰ و در طی یازدهمین دوره بازیهای آسیایی پکن ، این ورزش رسما بعنوان یک رویداد رقابتی و بین المللی معرفی گردیده و فدراسیون جهانی این ورزش بنام (IWUF) تشکیل و فعالیت خود را آغاز نمود. اولین دوره مسابقات ووشو قهرمانی جهان در سال ۱۹۹۱ در کشور چین برپا شده و دوره های بعدی آن هر دوسال یکبار برگزار میگردد. امروزه ووشو یکی از پرطرفدار ترین ورزشهای رزمی در سراسر جهان بوده و در سال ۲۰۰۸ بعنوان یکی از رشته های المپیک ، وارد این مسابقات خواهد شد

[m.amiri]

درود بر اساتید گرامی و ورزشکار.
ما حسابدارها باتوجه به شرائط کاری باید در هفته چند روز به ورزش و حرکات نرمشی بپردازیم.
یکی از شاخه های ورزش ووشو که در هر سن وسالی و با هر شرائط میشه انجام داد..تای چی چوآنه..
هر روز صبح.حداقل 500میلیون نفر در چین حرکات تای چی را انجام میدهند.
با یک جستجوی ساده در اینترنت میتونید.با تای چی و خواص اون آشنا بشید.
امروزه تای چی درمانی به یکی از شاخه های علم پزشکی تبدیل شده.
اگه یکبار حرکات و فرمهای تای چی را تجربه کنید..هرگز از اون دست نمی کشید.
مواظب خودتون باشید.

[m.amiri]

تای چی چوان یا تای جی چوان (Tai Chi Chuan / Tai ji Quan) (تلفظ چینی آن "تای جی چوان" می باشد) نوعی هنر رزمی چینی است که برای بهبود سلامتی، افزایش طول عمر و آرامش روحی انجام می‌شود.

این ورزش در رده ورزشهای رزمی ملایم قرار دارد و باعث می‌شود تا عضلات بدن با انجام تمرینات نرم و ساده، انعطاف‌پذیر و قوی شوند. درست برعکس ورزشهای رزمی سخت که با فشار و شدت تمرین عضلات را تقویت می‌کنند.

تمرینات و نرمشهای تای جی چوان با حرکات کند، آرام، و معمولا" به صورت گروهی هنگام صبح انجام می‌شوند. متخصصین این ورزش معتقدند که تمرینات تای جی به صورت دسته جمعی، اثر بهتری نسبت به تمرینات فردی آن دارد.

این ورزش چینی در خود کشور چین از طرفداران زیادی برخوردار است، بطوریکه تقریباً تمام پارکهای کشور چین، صبح‌ها مملو از افرادی هستند که در حال تمرین تای جی می‌باشند.

[A.Ehsani]

ﺳﻼﻡ ﺟﻨﺎﺏ ﺍﻣﻴﺮﯼ ﺗﺎﯼ ﭼﯽ ﻳﺎ ﺗﺎﯼ ﺷﯽ ﭼﻮﺍﻥ ﺣﺘﯽ ﺩﺭﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻻﻋﻼﺝ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻔﻳﺪ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺭﺯﺵ ﺭﺯﻣﯽ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ ﻭﺟﺴﻢ ﺑﺎﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺗﺸﮑﺮﺍﺯﺷﻤﺎ.

[m.amiri]

os

[m.amiri]

تای چی چوان یا بوکس سایه ، یکی از سه سبک اصلی و استاندارد ووشو بوده ومبتنی بر اصل تعادل میان نرمی (yin) وسختی(yang) در ذهن و بدن می باشد.استادان بزرگ بودا- لائوتز و کنفوسیوس ، بانیان آیینهای بودسیم ، تائوئیزم ، کنفوسیوسیزم بودند و تای چی چوان از مفاهیم و تعالیم هر سه آیین فوق الذکر سود می برد.

تای چی چوان ، اساسا در زمره هنر های رزمی قرار دارد اما مجموعه ای است از فنون و تکنیک های فنی ، ذهنی و فیزیکی که بدن و ذهن را یکپارچه و متحد نموده و توانایی های این دو را ، جهت افزایش تعادل ، استحکام و انعطاف پذیری بکار می گیرد و موجب تعمیق سلامتی و طول عمر می شود.
تائوئیست ها اعتقاد دارند: انعطاف پذیر ترین حرکات ، قوی ترین و سخت ترین حرکات می باشند. در تای چی چوان ، اساس مبتنی بر غلبه بر سختی بوسیله انعطاف پذیری و نرمش است.

[m.amiri]

بر طبق مطالعات بعمل آمده، يك دوره آموزش 12 هفته اي تاي چي كه هفته اي دو بار برگزار ميشود، به بهبود عوارض آرتروز در بيماران مبتلا به آن، كمك موثري مينمايد.

خانم دكتر چنچن وانگ در گردهمايي سالانه كالج دردهاي مفصلي آمريكا، ضمن ارائه پوستري در اين زمينه چنين بيان نمود كه جلسات منظم تاي چي ، در بزرگسالان يك روش سالم، بدون خطر، موثر و كارآمد براي بيماران روماتيسم مفاصل از نوع 1 و 2 ميباشد. پژوهشهاي او بدين قرار بودند. او 20 بيمار روماتيسمي كه بالاي 18 سال سن داشتند را بطور اتفاقي و بدون ترتيب در دو گروه مختلف مورد معالجه قرارداد.

نيمي از اين بيماران در كلاسهاي 60 دقيقه اي تاي چي كه هفته اي 2 بار و بمدت 12 هفته بطول انجاميد شركت داده شدند.

اين كلاسها شامل خود ماساژ كردن، حركات تاي چي ، تمرين تكنيكهاي تنفسي ، تقويت انرژي ، و ركلس كردن بدن، بودند. مابقي بيماران هفته اي 2 بار در كلاسهاي ديگري بمدت 60 دقيقه با تمرينات كششي و تعليماتي در خصوص روماتيسم مفاصل، تغذيه و رژيم غذايي حضور پيدا كردند. در ابتدا شركت كنندگان هر دو گروه، بصورت قابل قبولي برابر بودند ولي تعداد زيادي از بيماران تاي چي كار، مفاصل باد كرده و دردناك داشتند. پس از گذشت 12 هفته از تشكيل كلاسها، دكتر وانگ از بخش پژوهشهاي درماني (مركز پزشكي نيوانگلند بوستون) گزارش داد كه نيمي از بيماران كه در گروه تاي چي كار قرار داشتند ، بهبود قابل ملاحظه اي در معيار ACR به ميزان 20%( يا 20 ACR ) از خود نشان دادند در صورتيكه در بيماران گروه ديگر هيچ گونه پيشرفتي مشاهده نشد.

نتايج آزمايشات، مزاياي ديگري نيز از روش تاي چي را بنمايش گذاشت. از جمله اينكه، رقم معدل ارزيابي سلامتي در گروه تاي چي كار به مقدار 0.5 واحد كاهش يافته بود در صورتيكه در گروه ديگر به اندازه 0.1 واحد افزايش را نشان ميداد. مقادير عددي معدل فوق بين صفر ( به معني بدون ناراحتي) و 3 ( به معني هرگونه ناتواني حاد) متغير است. همچنين نيروي بدست آمده در گروه تاي چي كار بمقدار 10% بالا رفته ولي در گروه ديگر 3% كاهش نشان داد. در گروه تاي چي كار، شاخص مفصلي ريچي (Ritchie) و تعداد افرادي كه زانوي باد كرده داشتند، كاهش يافته بود در حاليكه اين موارد در گروه ديگر بدون تغير يا بدتر باقي مانده بودند. دكتر وانگ در پايان اضافه نمود كه اين نتايج اميدبخش نياز به پژوهش هاي بيشتري دارد تا فوايد تمرينات تاي چي براي بيماراني كه درد شديد مفاصل را تحمل ميكنند ،شناخته شود.