انجمن شعر

[CIVILAR]

مولانا به حق همه ی مرز های ادبیات رو در نوردید ، به قول یکی از دوستام ، شاید اگه سی سال بیشتر زنده می ماند ، شعر نو هم می گفت .
خدواندگار روم ، خمش و یا هر چی بهش می گند ، به راستی که حقشه .

دلا نزد کسی بنشین ، که او از دل خبر دارد
به زیر آن درختی رو ، که او گل های تر دارد

درین بازار عطاران ، مرو هر سو چون بی کاران
به دکان کسی بنشین ، که در دکان شک دارد

ترازو گر نداری پس ترا ، زو ره زند هرکس
یکی قلبی بیاراید ، تو پنداری که زر دارد

ترا بر در نشاند او ، به طراری که می آید
تو منشین منتظر بر در ، که آن خانه دو در دارد

به هر دیگی که می جوشد ، میاور کاسه و منشین
که هر دیگی که می جوشد ، درون چیزی دگر دارد

نه هر کلکی شکر دارد ، نه هر زیری زبر دارد
نه هر چشمی گوهر دارد ، نه هر بحری گهر دارد

بنال ای بلبل دستان ، ازیرا ناله ی مستان
میات صخره و خارا ، اثر دارد اثر دارد

بنه سر گر نمی گنجی ، که اندر چشمه سوزن
اگر رشته نمی گنجد ، ازان باشد که سر دارد

جراغ است این دل بیدار ، به زیر دامنش می دار
ازین باد و هوا بگذر ، هوایش شور و شر دارد

چو تو از باد بگذشتی ، مقیم چشمه ای گشتی
حریف همدمی گشتی ، که آبی بر جگر دارد

چو آبت بر جگر باشد ،  درخت سبز را مانی
که میوه نو دهد دایم ، درون دل سفره دارد



راستش نمی دانم شما چه نظری دارید ، اما من با هر بار خواندن این شعر روحم تازه میشه .

[DELFAN]

با سلام و احترام


 می دونم که خیلی از این ارسال گذشته ولی من تازه دیدم، واقعا دل نواز و روح نوازه و همیشه از اشعار مولانا لذت می برم، ممنون از شما.