استان همدان

[DiYakO]

ماخواستم برات ا گلستان یه دامن گل بیچینم دیدم شلوار پامه.!!! ::)

[DiYakO]

با تمام چفت چولیت شته شولیت پته پیسیت  قد یه خیار چولسیده داغانتم.!! (داغاین هم می توان گفت)

[CIVILAR]

نوکر همه ی بر و بچ درب داغاین همدانی هم هستیمان . داغاین بچه های همدانی نباشیم شی کنیمان .
به قول او ترانه همدانی :

عکسته بده بیلم قد طاقچه (طقچه)
هر کی بیوینه بگه خدا ببخشه

[DiYakO]

یه شعر همدانی:(لطفا" با لحجه بخوانید)
روته نشان دادی و چل کردی منه
خیر نوینی پچا اوژو کردی منه
مثده گل باز کیه چولساندی دادا
شی به تو کرده بودم که ایجو ول کردی منه

[CIVILAR]

میلیچ : گنجشگ
فیجیل : تربچه
سکلان : سقلمه ، سیخونک

[DiYakO]

به شخصه می گم هیچ لغتی در گویش همدانی برای من "سکلان" نمی شه .

تو گل سوخره منی نمی الم بچولسی
to gole sokhreh meni nimi -alam becholsii.

[sizdah]

با سلام

 :(

میاینان آلاغ

یعنی : می آیید علفهای هرز رو بچینیم   

          (سیزده بدرهم نزدیکه )

[CIVILAR]

گویش همدانی (لهجه همدانی) یکی از گویش‌های فارسی است که در شهر همدان واقع در منطقه غرب ایران صحبت می‌شود. شیوه اصلی گفتار مردم همدان یک گویش است. این گویش از اصل و تبار مادی بوده که به مرور زمان زیر تأثیر زیاد فارسی معیار قرار گرفته است و امروزه یکی از گویش‌های فارسی را تشکیل می‌دهد. در این گویش حتی گاهی یک واژه جانشین یک جمله کوتاه می‌‌گردد برای مثل واژه (مَچیم. MACHIM) معنی جمله (من چه میدانم) را می‌‌رساند. گویش مردم همدان میراث گرانبهائی است که از زبان‌های کهن ایرانی به یادگار مانده است و کاربرد واژه‌های کهن در این گویش بیانگر این موضوع است برای مثل مصدرهای ‌اشکستن - اشکفتن - اشناختن - اساندن - اشاندن - اسپردن و انداختن، که با ابتدا به کسر و با اضافه شدن علامتهای ضمیر به فعل تبدیل می‌‌شوند مثل از مصدر (اشنفتن = شنیدن): اشنفتم، اشنفتی، اشنفت، اشنفتیم، اشنفین، اشنفتن. گویش همدان در گذر تاریخهمدان و توابع آن، از دیر باز، دارای فرهنگی قدیم و غنی بوده است، که قدمت برخی از عناصر آن به تحقیق برابر تاریخ سه هزار سالهٔ شهر است.

به نقل از وبلاگ دانشجویان کامپیوتر ورودی 88 دانشگاه بوعلی سینا
http://ce88.mihanblog.com/post/420

[behrouz333]

ماخامتان قد یی دنیا
بینم می تانین همدانیه بکنین اولین لهجه ایران. مردیم ا بس ای تهرانیا با اُ لهجی مسخرشان همه جا ر گرفتن.

[CIVILAR]

راست می گی بهروز جان. این لهجه ماندم شیه که هر کور داهاتی می ری می بینی همه داری تهرانی با هم حرف می زنند. شیطانه می گه برم تکی بزنم درب و داغاینشان کنم.
rast migi behrouz jan. in lahjeh mandam shieh ke har kooreh dahati miri mivini hameh daran tehrani ba ham harf mizenand. sheytane mige beram bezenam darb o daghayeshan konam.

[DiYakO]

لجه مان

پ چرا حرف نزنیمان همدانی /  چرا قدر لجه مانه ندانیم

کوجا می جورم لجه به ای شیرینی   /  جان م لنگشه جایی می وینی؟

بیایم برای لجه مان کاری کنیم   /  ا جای که بینیشیم براش زاری کنیم

ایسواته دارم حرف میزنی تهرانی   /  سرخور مگه خودت لجه نداری؟

همش دوس داری اصول تهرانیاره دراری؟   /  مگر ا خودت اخدیار نداری؟

اوجوری برات بگم عزیزوم جانوم  /  طاقت اوجو حرف زدنه ته نداروم

پ بیا همدانی حرف بزنیم تا می تانیم  /  بیا تا قدر لجه مانه خوب بدانیم

[DiYakO]

آمدی لب بان تکاندی جل  /  منم برات شاندم بالا یه دسه گل

روز اول که دیدمت سر پل  /  او گلدارات کردش منه خل

چار ستون بدنوم همگی شل  /   گفتم ماخامت زدی بشوم زل

دیه بازی نکن برای م رول  /  بیا تا قل بیعلیم میان قل

[DELFAN]

با سلام


 تشکر می کنم از کار زیباتون و امیدوارم مستمر باشه، موفق باشید.


 مطالعه که می کردم احساس کردم به زبان کرمانشاهی هم شباهت داره.

[DiYakO]

تلویزیون وفقر فرهنگی ما

فکر موکنم سال 48 یا 49 بود که تلویزیون اوودَن هِمدان، برنامَش ساعت 5 بَد ظُر شرو میشد و اولش سرود شاهنشاهی و بَدِش کارتون بود، ولی ما اَ ساعت چار روشنش میکردیمان و می شنَدیمان جلوش برفک پایدن تا شرو بشه، ولی هر روز سیم آنتنش کنده بود، ینی یا حج خانم خدا بیامرز یا کاربینه مِوقع جارو کشیدن میزد سیم میمّش در می آمد یا باد پیسه یِ هِمدان آنتنشه جابجا میکرد، دیه اُ وخت واویلا بودش، یی نفر میرفدش پشت بان، یی نفر میان حیاط یا حیاط خلوط، یی نفرم جلوی تلویزیون و موگفت ؛ بچرخ بچرخ برو برو خووووووب ، ولی تا ماخواسد گذارش به پشت بان برسه آنتنه اَ شرق میرفدش غرب، خلاصه داستانی بود، و اُ سالا کُلی هِمدانی اَ بان اِفتاد پاین.  فکر موکنم شهیدای زمان جنگ هِمدان کمتر اَ شهیدای آنتن بودن که پشت بان مثد گونی سیب زمینی میفتادن حیاط.
وختی سیم آنتن اَ پشت تلویزیون در می آمد مهَ مثد مکانیکا که میرن زیر ماشین دراز میکشیدم زیر تلویزیون، لامصب اَ یی ماشین پیکانی گُنده تر بود، یی مبل چوب گِردو چار در، مارک شاووب لورنز آلمان، بد کردار خودش بری خودش یی اطاقیه میگرفد، اُ وخت جالب بود که وختی آخر شب سرکار استوار، خانه یِ قمر خانم یا مراد برقی تمام میشد درشه می بستیمان و وا کلید قفلش میکردیمان،  میترسیدیماننکنه برنامه هاش نصمه شب فرار کنن.
خلاصه وختی سیمه ره رد میکردیمان میان سولاخش دو تا پوش کبریت ممتاز میکردیمان بزور لاش که سیمه درنیایه در، یادش بخیر یی همساده ئی داشدیمان چار تا دختر داشد که مه اَ چارتاشانم خوشوم می آمد، کوچوگ و بزرگ، هر وخت سیم تلویزیونشان در می آمد در می آمدن زنگ ماره میزدن که مه برم براشان دوروس کنم، منم یک شادی میکردم و یی قوطو کبیرت می پیچیرم لای کِش زیر شلواریم که برم کارشانه را بندازم، خوبی کبریت به ئی بود که میشد واشش سیمه رم بسوزانی و لخُدِش کنی، دیه کاروم که تمام میشد و در می آمدم در یک قورتی بری دختراش می آمدم که انگار آپولو سینزه فرساده بودم فضا، یادش بخیر دِورانی بود، یادم میایه یی وار که رفده بودم زیر تلویزنشان ،( اِنه اونا وستیگهاووس بود) چشموم اِفتاد به تُک پام و دیدم اکه بووآم درنیایه انگوشدوم زده اَ لای جوراب پشمیه دَر، فِوری پامه جم کردم و سیمه ره تقاندم میان سولاخ و فرار روبه خانه مان
یکی اَ سریالایِ تلویزیونی جالب اُ وختا بغیر اَ اونائی که گُفدَم " پهلوانان بود"  یارو هنر پیشه هه اسمش یادوم نیمیایه، یک سیبیلی گِر میداد که نگو، نه ازئی سیبیلائی که رفیقای ما امروزه در فیسبوک طرفدارشن، سیبیل پهلوانی،  تقریبا چل بیل بود لامصب.!!! ئی پهلوانه اِنقد میان نقشش قورتی بود و ادعاش میشد که جاهل ماهلای احمق تِهران یی روز میان جده کرج تنا گیرش اووده  بودن و اِنقد زده بودنش که جانش درآمده بود و بشش گفده بودن؛ حالا دیدی پهلوان کیه؟
ما مِلت ایران اوجوریمانا ، اُ وخت ماخوای که امام زمان بری کنترل دولت و قانون در مجلس حضور نداشده باشه؟؟!!؟؟